تاریخچه عکاسی

تاریخچه عکاسی
عکاسی به عنوان یک رسانه کمتر از 200 سال سن دارد اما در آن دوره کوتاه تاریخ، از یک فرایند خام با استفاده از مواد شیمیایی سوزاننده و دوربین های سنگین به یک وسیله ساده اما پیچیده برای ایجاد و به اشتراک گذاری عکس بلافاصله تکامل یافته است. کشف چگونگی عکاسی در طول زمان تغییر کرده و دوربین ها امروز به نظر می رسند.
قبل از عکاسی

اولین "دوربین ها" برای ایجاد تصاویر استفاده نشد اما برای مطالعه اپتیک.

محقق عرب، ابن هیثم (1040-945)، همچنین به نام الهزن شناخته می شود، به عنوان اولین فردی است که به بررسی نحوه دیدن آن می پردازد. او اختراع دوربین obscura ، پیشرونده به دوربین pinhole، برای نشان دادن اینکه چگونه نور را می توان مورد استفاده قرار گیرد برای طراحی یک تصویر بر روی سطح صاف. ارجاعات قبلی به دوربین obscura در متون چینی که حدود 400 سال قبل از میلاد و در آثار ارسطو در حدود 330 سال قبل از میلاد

در اواسط دهه 1600، با اختراع لنزهای ریز طراحی شده، هنرمندان شروع به استفاده از عکاسی دوربین کردند تا به آنها کمک کنند تا تصاویر واقعی در دنیای واقعی را نقاشی کنند. فانوس های جادویی، پیشگام پروژکتور مدرن نیز در این زمان ظاهر شدند. با استفاده از همان اصول نوری به عنوان دوربین obscura، فانوس سحر آمیز به مردم اجازه می دهد تصاویر، معمولا روی اسلایدهای شیشه ای، بر روی سطوح بزرگ طراحی کنند. آنها به زودی تبدیل به یک فرم محبوب سرگرمی های دسته جمعی شدند.

دانشمند آلمانی یوهان هاینریش شولز اولین آزمایشات را با مواد شیمیایی حساس به حساسیت در سال 1727 انجام داد تا اثبات کند که نمک نقره به نور حساس است.

اما شولتز با استفاده از کشفش با تولید یک تصویر دائمی آزمایش نکرد. این باید تا قرن بعدی صبر کند.
اولین عکاسان

در روز تابستان در سال 1827، دانشمند فرانسوی Joseph Nicephore Niepce اولین تصویر عکاسی را با دوربین obscura توسعه داد. Niepce یک حکاکی بر روی ورق فلزی با قیری قرار داده و سپس آن را به نور نشان داد.

مناطق سایه ای از حکاکی، نور را مسدود کردند، اما در مناطق سفید تر، نور با واکنش شیمیایی روی صفحه، واکنش نشان داد.

وقتی Niepce صفحه فلزی را در یک حلال قرار داد، به تدریج تصویر ظاهر شد. این هلیوگرام ها یا خورشید چاپ می شوند به عنوان آنها گاهی اوقات نامیده می شود، اولین بار در تصاویر عکاسی در نظر گرفته می شود. با این حال، روند Niepce نیاز به هشت ساعت نور در معرض ایجاد یک تصویر است که به زودی از بین می رود. توانایی «تصحیح» یک تصویر یا ایجاد آن دائمی، بعدا به دست آمد.

لوئیز داگر ، همکار فرانسه، همچنین با روش هایی برای ضبط یک تصویر، تجربه می کند، اما ده سال دیگر او را قادر می سازد که زمان نوردهی به کمتر از 30 دقیقه کاهش یابد و پس از آن تصویر ناپدید شود. مورخان این نوآوری را نخستین فاز عملی عکاسی می خوانند. در سال 1829، او مشارکت با Niepce را برای بهبود روند Niepce توسعه داد. در سال 1839، پس از گذشت چندین سال از آزمایش و مرگ نایپس، داگار یک روش راحت و موثر عکاسی را دنبال کرد و آن را پس از خود نامگذاری کرد.

روند داگروتایپ Daguerre با اصلاح تصاویر بر روی یک ورق مسی بافته نقره آغاز شده است. سپس نقره را نقاشی کرده و آن را در ید پوشش می دهد و سطح ایجاد حساسیت به نور را ایجاد می کند.

سپس وی را در یک دوربین گذاشت و چند دقیقه آن را در معرض دید قرار داد. پس از آن که نور با نور رنگ آمیزی شد، داگر این صفحه را در یک محلول کلرید نقره ای شستشو داده است. این فرایند یک تصویر پایدار ایجاد کرد که اگر در معرض نور قرار نگرفت، تغییری نخواهد کرد.

در سال 1839، پسران داگر و نایپس حقوق دگروئوتایپ را در اختیار دولت فرانسه قرار دادند و کتابچه ای را برای توصیف این روند منتشر کردند. Daguerreotype به سرعت در اروپا و آمریکا به سرعت به دست آمد. تا سال 1850، بیش از 70 استودیو daguerreotype تنها در شهر نیویورک وجود دارد.
منفی به روند مثبت

اشکال به daguerreotypes این است که آنها نمی توانند تکثیر شوند؛ هر یک تصویر منحصر به فرد است. توانایی ایجاد چاپ های متعدد به لطف کار هنری فاکس تالبوت، گیاه شناس انگلیس، ریاضیدان و معاصر داگر، به لطف کار بود.

کاغذ Talbot حساسیت به نور با استفاده از محلول نقره-نمک. سپس کاغذ را به نور نشان داد.

پس زمینه سیاه شده است، و موضوع در درجه بندی خاکستری ارائه شده است. این یک تصویر منفی بود. از مقاله منفی، Talbot چاپ تماس، معکوس کردن نور و سایه برای ایجاد یک تصویر دقیق. در سال 1841، او این فرایند منفی کاغذ را تکمیل کرد و نام آن را یک نوع کالوتایپ دانست، یونانی برای "تصویر زیبا".
سایر مراحل اولیه

در اواسط دهه 1800، دانشمندان و عکاسان با روش های جدیدی برای گرفتن و پردازش عکس هایی که کارآمدتر بودند، تجربه کردند. در سال 1851، فردریک اسکف آرچر، مجسمه ساز انگلیسی، منحنی خنثی را اختراع کرد. با استفاده از یک حلال چسبناک کلدونی (یک ماده شیمیایی مبتنی بر الکل فرار)، شیشه را با نمک نقره حساس به نقره پوشش داد. از آنجا که شیشه و کاغذ نبود، این صفحه مرطوب باعث ایجاد منفی شدید و دقیق گردید.

Tintypes مانند دگروئوتایپ از ورق های فلزی نازک با مواد شیمیایی حساس به نور استفاده می کنند. این فرآیند، توسط دانشمند آمریکایی همیلتون اسمیت، در سال 1856 ثبت شد، به جای مس برای استفاده از یک تصویر مثبت از آهن استفاده کرد. اما قبل از اینکه امولسیون خشک شود، هر دو فرآیند باید سریعا توسعه پیدا کنند. در این زمینه، این امر به معنای حمل یک اتاق تاریک قابل حمل پر از مواد شیمیایی سمی در بطری شیشه شکننده است. عکاسی برای ضعف قلب و کسانی که به آرامی سفر می کردند نبود.

این تغییر در سال 1879 با معرفی صفحه خشک شد. همانند عکاسی با صفحه ی مرطوب، این فرایند یک صفحه ی منفی شیشه ای را برای ضبط یک تصویر استفاده می کند.

بر خلاف فرآیند مرطوب، صفحات خشک با یک امولسیون خشک ژلاتین پوشانده شده اند، به این معنی که آنها می توانند برای مدت زمان نگهداری شوند. عکاسان دیگر نیازی به اتاق تاریک قابل حمل ندارند و اکنون می توانند تکنسین ها را استخدام کنند تا عکس ها، روزها یا ماهها پس از عکسبرداری از آنها عکس بگیرند.
رول فیلم انعطاف پذیر

در سال 1889، جورج ایستمن ، عکاس و صنعتگر، فیلم را با یک پایه که انعطاف پذیر، غیرقابل شکستن و نورد بود، اختراع کرد. امولسیون هایی که بر روی یک پایه فیلم نیترات سلولز پوشش داده شده است، مانند Eastman's، دوربین کامپکت تولید جعبه را واقعیت ساخته است. اولین دوربین ها از انواع استانداردهای فیلم متوسط ​​استفاده می کردند، از جمله 120، 135، 127 و 220. تمام این فرمت ها حدود 6 سانتیمتر و تصاویر تولید شده از مستطیل به مربع بود.

فیلم 35 میلیمتری که بسیاری از مردم امروز می دانند، توسط کداک در سال 1913 برای صنعت فیلم سازی اولیه اختراع شد. در اواسط دهه 1920، سازنده دوربین آلمانی Leica این تکنولوژی را برای ایجاد اولین دوربین همچون فرمت 35 میلیمتری استفاده کرد. دیگر فرمت های فیلم نیز در این دوره تصفیه شده بود، از جمله فیلم رول فیلم متوسط ​​با پشت کاغذ که باعث شد آن را در روز روشن کنترل کند. فیلم ورقه ای در اندازه های 4 و 5 اینچ و 8 تا 10 اینچ به خصوص برای عکاسی تجاری معمولی شده است و نیاز به صفحات شکننده شفاف را متوقف می کند.

نقص در فیلم مبتنی بر نیترات این بود که آن را اشتعال پذیر بوده و در طول زمان تمایل داشت. کداک و دیگر تولیدکنندگان در دهه 1920 شروع به تبدیل شدن به یک پایه سلولوئیدی کردند که مقاوم تر و مقاوم تر بود.

فیلم ترایکتات بعدا به دست آمد و پایدار و انعطاف پذیرتر و همچنین ضد آتش بود. اکثر فیلم های تولید شده تا دهه 1970 بر اساس این فناوری بودند. از دهه 1960 پلیمرهای پلی استر برای فیلمهای پایه ژلاتین استفاده شده است. پایه فیلم پلاستیکی بسیار پایدارتر از سلولز است و خطر آتش سوزی نیست.

در اوایل دهه 1940، فیلم های رنگی قابل فروش تجاری به بازار توسط کداک، آگفا و شرکت های فیلم دیگر به بازار عرضه شدند. این فیلم ها از تکنولوژی مدرن رنگ های رنگی استفاده می کنند که در آن فرایند شیمیایی سه لایه رنگ را با یکدیگر ترکیب می کند تا یک تصویر رنگ ظاهری ایجاد کند.
چاپ عکاسی

به طور سنتی، پارچه های کتانی کتانی به عنوان پایه ای برای چاپ عکاسی استفاده می شود. چاپ بر روی کاغذ مبتنی بر فیبر که با یک امولسیون ژلاتین پوشش داده می شود، زمانی که به درستی پردازش می شود کاملا پایدار است. ثبات آنها افزایش می یابد، اگر چاپ با یا سپگی (تون قهوه ای) و یا سلنیوم (نور، تلخ نقره ای).

مقاله تحت خشک شدن و ترک در شرایط آرشیو ضعیف است. از دست دادن تصویر نیز می تواند به علت رطوبت بالا باشد، اما دشمن واقعی کاغذ باقی مانده از مواد شیمیایی باقی مانده از عکاسی است، یک راه حل شیمیایی برای حذف دانه از فیلم ها و چاپ در طول پردازش. علاوه بر این، آلاینده ها در آب مورد استفاده برای پردازش و شستشو می تواند باعث آسیب شود. اگر یک چاپ کاملا شسته نشده باشد تا تمام ردیابی فیشر حذف شود، نتیجه تغییر رنگ و از دست دادن تصویر خواهد بود.

نوآوری بعدی در مقالات عکاسی، پوشش رزین یا کاغذ مقاوم در برابر آب بود. ایده این بود که با استفاده از کاغذ کتانی پارچه کتانی معمولی و پوشش آن را با یک ماده پلاستیکی (پلی اتیلن)، که کاغذ را مقاوم در برابر آب می کند. سپس امولسیون بر روی کاغذ پایه تحت پوشش پلاستیکی قرار می گیرد. مشکل با مقالات پوشش داده شده با رزین بود که تصویر بر روی پوشش پلاستیکی سوار می شود و حساسیت به محو شدن دارد.

در ابتدا رنگ چاپی پایدار نبود زیرا رنگ های آلی برای ساختن تصویر رنگ استفاده می شد. این رنگ به معنای واقعی کلمه از پایه فیلم یا کاغذ ناپدید می شود، زیرا رنگ ها از بین می روند. Kodachrome، قدمت سوم قرن بیستم، اولین فیلم رنگی بود که برای تولید نسخه های چاپی که می توانست نیمی از قرن را ادامه دهد، بود. در حال حاضر، تکنیک های جدید ایجاد تصاویر دائمی رنگ است که 200 سال یا بیشتر گذشته است. روشهای چاپ جدید با استفاده از تصاویر دیجیتالی کامپیوتری و رنگدانه های بسیار پایدار، دائمی بودن عکس های رنگی را ارائه می دهند.
عکاسی فوری

عکاسی فوری توسط ادوین هربرت لند ، مخترع و فیزیکدان آمریکایی اختراع شد. زمین برای استفاده پیشگام از پلیمرهای حساس به نور در عینک استفاده شده بود تا لنزهای قطبی را اختراع کنند. در سال 1948، اولین دوربین فیلم فوری خود یعنی Land Camera 95 را معرفی کرد. در چند دهه آینده، شرکت Polaroid Land، فیلم و دوربین های سیاه و سفید را که سریع، ارزان و قابل ملاحظه ای پیچیده بود، بهبود می بخشید. Polaroid در سال 1963 فیلم رنگی را معرفی کرد و دوربین لغزش SX-70 را در سال 1972 ایجاد کرد.

دیگر تولید کنندگان فیلم، یعنی کداک و فوجی، نسخه های خود فیلم فوری را در دهه های 1970 و 80 معرفی کردند. پلیاروید با نام تجاری غالب باقی مانده است اما با ظهور عکاسی دیجیتال در دهه 1990 شروع به کاهش کرد. این شرکت ورشکستگی را در سال 2001 به ثبت رساند و در سال 2008 فایروال فیلم را متوقف کرد. در سال 2010، پروژه غیر ممکن شروع به ساخت فیلم با استفاده از فرمت های فیلم فوری Polaroid کرد و در سال 2017 این شرکت خود را Polaroid Originals معرفی کرد.
دوربین های اولیه

با تعریف یک دوربین یک لنز نورگیر با یک لنز است که نور ورودی را ضبط می کند و نور و تصویر حاصل را نسبت به فیلم (دوربین نوری) یا دستگاه تصویربرداری (دوربین دیجیتال) هدایت می کند. اولین دوربین هایی که در فرآیند داگروئوتایپ استفاده می شوند، توسط اپتیک، سازندگان ساز و یا حتی برخی از عکاسان خود ساخته شده اند.

محبوب ترین دوربین ها از طراحی کشویی جعبه استفاده می کنند. لنز در جعبه ی جلو قرار گرفت. جعبه دوم، کمی کوچکتر به عقب جعبه بزرگ افتاد. تمرکز با کشیدن جعبه عقب به جلو یا عقب کنترل شد. تصویر سمت چپ معکوس به دست خواهد آمد مگر اینکه دوربین با یک آینه یا منشور برای اصلاح این اثر نصب شده باشد. هنگامی که صفحه حساس شده در دوربین قرار گرفت، کلاه لنز برای شروع نوردهی برداشته می شود.
دوربین های مدرن

جورج استمن همچنین از فیلم رول تکامل یافته، دوربین جعبه شکل را اختراع کرد که به اندازه کافی ساده بود برای استفاده از مصرف کنندگان. برای 22 دلار، یک آماتور می تواند دوربین را با فیلم کافی برای 100 عکس خریداری کند. هنگامی که فیلم مورد استفاده قرار گرفت، عکاس با استفاده از فیلم هنوز در آن به کارخانه Kodak فرستاده شده است، جایی که فیلم از دوربین خارج شده، پردازش شده و چاپ شده است. سپس دوربین با فیلم بارگیری شد و بازگشت. همانطور که شرکت Eastman Kodak وعده داده شده در تبلیغات از آن دوره، "شما دکمه را فشار دهید، ما بقیه را انجام خواهیم داد."

در چند دهه آینده تولید کنندگان عمده مانند کداک در ایالات متحده، Leica در آلمان و Canon و Nikon در ژاپن همه فرمت های اصلی دوربین را که امروزه در حال استفاده هستند معرفی می کنند و یا توسعه می دهند. لایکا اولین دوربین باقی مانده را برای استفاده از فیلم 35 میلیمتری در سال 1925 اختراع کرد، در حالی که یکی دیگر از شرکت های آلمانی Zeiss-Ikon اولین دوربین رفلکس تک لنز را در سال 1949 معرفی کرد. نیکون و کانن، لنز قابل تعویض را محبوب و لنز ساخته شده در نور معمولی .
دوربین های دیجیتال

ریشه های عکاسی دیجیتال، که صنعت را انقلابی می کند، با توسعه اولین دستگاه مجهز به شارژر (CCD) در آزمایشگاه Bell در سال 1969 آغاز شد. CCD نور را به یک سیگنال الکترونیکی تبدیل می کند و امروزه قلب دستگاه های دیجیتال باقی می ماند. در سال 1975، مهندسان کداک اولین دوربین را که یک تصویر دیجیتال ایجاد می کرد، توسعه داد. از ضبط کاست برای ذخیره داده ها استفاده کرد و بیش از 20 ثانیه طول کشید تا عکس بگیرد.

در اواسط دهه 1980، چندین شرکت در حال کار بر روی دوربین های دیجیتال بودند. یکی از نخستین نمونه هایی که نمونه اولیه آن را نشان داد، کانن بود، که در سال 1984 یک دوربین دیجیتال را نشان داد، هر چند که هرگز آن را تولید و فروش نکرد. اولین دوربین دیجیتال فروخته شده در ایالات متحده، مدل Dycam 1، در سال 1990 ظاهر شد و برای 600 دلار فروخت. اولین دوربین دیجیتال SLR، یک نیکون F3 بدن که به یک واحد ذخیره جداگانه ساخته شده توسط کداک متصل است، سال بعد ظاهر شد. تا سال 2004، دوربین های دیجیتال دوربین های فيلمبرداری را به نمایش گذاشتند و دیجیتال در حال حاضر غالب است.
چراغ قوه و فلش مموری

پودر Blitzlichtpulver یا چراغ قوه در آلمان در سال 1887 توسط Adolf Miethe و Johannes Gaedicke اختراع شد. پودر Lycopodium (اسپور مومیایی از خزه باشگاه) در پودر فلزی اولیه استفاده شد. نخستین لامپ عکاسی مدرن یا فلاش بوس توسط پل ویکرتیر اتریش اختراع شد. Vierkotter از سیم مگنیوم پوشش داده شده در یک شیشه شیشه تخلیه شده استفاده می کند. سیم مسی با پوشش آلومینیومی به سرعت اکسیژن جایگزین شد. در سال 1930، نخستین لامپ فتوشاپ تجاری، Vacublitz، توسط آلمانی Johannes Ostermeier اختراع شد. ژنرال الکتریک همچنین یک فلاش باند را به نام Sashalite در همان زمان تولید کرد.
فیلترهای عکس

فردریک واتنتن، یک مخترع و سازنده انگلیسی، یکی از اولین شرکتهای عرضه عکاسی را در سال 1878 تأسیس کرد. شرکت Wratten و Wainwright تولید و فروش صفحات شیشه ای کلدونی و صفحات خشک ژلاتین را تولید و فروش داد. در سال 1878، واتن "قبل از شستشو" فرایند تولید "از امولسیون های نقره-برمید ژلاتین را اختراع کرد. در سال 1906، Wratten، با کمک ECK Mees، اولین صفحات پانکروماتیک را در انگلستان اختراع کرد. Wratten برای فیلترهای عکاسی شناخته شده است که او اختراع کرده و هنوز هم پس از او، فیلترهای Wratten نامگذاری شده است. استمن کداک شرکت خود را در سال 1912 خریداری کرد.

 

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...